rozterki trzeźwiejącego alkoholika

… zawsze zachowywalem sie niczym gwiazdor, nasladowalem tych, ktorzy mi
imponowali, bo uwazalem, ze moja wlasna osobowosc jest nic nie warta,
probowalem w ten sposob wypelnic potrzebe bycia zauwazonym i cenionym
wsrod ludzi, potem przyszedl czas pognebienia, jesli ktos zrobil cos
brzydkiego, to ja dwa razy, albo to i jeszcze cos znacznie gorszego,
musialem byc na czele
potem, gdy zaczalem trzezwiec, zauwazylem jak latwo pogwiezdzic na samym
odmawianiu alkoholu, ile to mozna nieswiadomym ludziom madrosci wykazac i
zrobic z siebie gwiazde wieczoru robiac “cyrk na kolkach” – bo ja juz nie
pije i jechalem na splendorze niepijacego alkoholika, jakby sie bylo czym
chwalic, obraza majestatu byla obojetnosc wobec odmowy alkoholu…
na poczatku, gdy poznalem pojecie anonimowosci, mylilem je z podziemnymi
tradycjami narodowymi, az w koncu dotarlo do mnie zdanie “zasady przed
osobistymi ambicjami”, poznalem je jednak, dopiero w calym rozumieniu
Tradycji AA jako osobistego wskaznika postepowania z drugim czlowiekiem
juz nie potrzebuje skrajnosci, mam swoje do zrobienia i staram sie tego
trzymac, akceptacja swojego miejsca w tym czasem dziwnym swiecie, pomaga
mi zachowac normalnosc, a to pozwala na anonimowosc, nie jestem
autorytetem, jestem uczestnikiem jakiejs wiekszej calosci, doskonale swoje
wlasne umiejetnosci i osobowosc by coraz lepiej spelniac swoja role, a to
przynosi mi wystarczajaca satysfakcje i nie musze juz gwiezdzic, moge byc
soba …