rozterki trzeźwiejącego alkoholika

… kiedys moja postawe cechowal bunt, nie potrafilem inaczej, marzlem na
zlosc rodzicom, bylem madrzejszy od nauczycieli, wplatywalem sie w rozne
nieprzyjemne historie, bo “ja wam pokaze”, “dobrze wiem o czym mowisz,
ale…” bylo to tak mocno we mnie wryte, ze sam juz nie moglem sobie z tym
dac rady, pilem by to lagodzic, by jakos potrafic sie otworzyc do ludzi,
ale pijanstwo tez mi szkodzilo, bylem w pulapce
wtedy uslyszalem najdziwniejsze zdanie, jakie tylko moglo zostac wymyslone
- “moze jakbys przestal pic, to cos by sie dalo zrobic”, uznalem, ze
rozmawiam z jakas ignorantka, ktora wogole nie rozumie co do niej mowie,
jednak pech chcial, ze nie moglem ot tak sobie pojsc, zostalem,
obserwowalem, w koncu postanowilem sprobowac i nie pije do dzis
zrozumialem, ze moje zycie przestalo byc zabawa w pijanego zajaczka, ze to
czym do tej pory sie kierowalem przywiodlo mnie do upadku i tak naprawde,
cudem, uniknalem najwiekszych koszmarow pijackiej doli i w koncu smierci w
alkoholowym upodleniu, a alternatywa, zycie we Wspolnocie moglo przyniesc
ratunek na jaki mnie samego nie bylo stac, nie bylo latwo to zaakceptowac
i sie poddac, ale udalo mi sie i jestem z tego dumny, mam mozliwosc
budowania nowego zycia i zaczalem dobrze sie czuc z ludzmi …