rozterki trzeźwiejącego alkoholika

Kiedyś myślałem, że mam wielu przyjaciół. Otaczałem się różnymi ludźmi, jednak wszyscy oni musieli mi służyć do karmienia potrzeb swojego uzależnienia. Dopiero na potrzeby trzeźwego życia zrozumiałem, że to nie była żadna zażyłość, że alkohol nie łączy ludzi. Wszystko to okazało się moją pijacką mrzonką.
Pech jednak zechciał, że ta porażka przerodziła się w zrozumienie na czym naprawdę polega zażyłość i co rzeczywiście łączy ludzi. Zaakceptowałem to, że jestem samotnikiem i domatorem, a jednak nadal mam wielu przyjaciół. Nawet więcej niż kiedykolwiek. Różnica polega na tym, że już nie muszą mi niczego zagłuszać, ponieważ mamy wspólne, duchowe cele. Tworzymy i realizujemy je razem.